Krzysztof Kamil Baczyński (pseudonim Jan Bugaj) urodził się 22 stycznia 1921r. w Warszawie. Ojciec - Stanisław - był krytykiem literackim, publicystą,  historykiem literatury, jedną z ciekawszych postaci dwudziestolecia międzywojennego. Matka - Stefania z Zieleńczyków, miała nieprzeciętne uzdolnienia humanistyczne i literackie, znana była ze swej działalności oświatowo-pedagogicznej. Był chłopcem wątłym, od dzieciństwa chorował na gruźlicę, był dręczony atakami chronicznej astmy, miał problemy z sercem. W 1943 roku w wierszu Rodzicom sam o sobie napisał: 

Nie szukał przyjaciół i kolegów, był samotnikiem i w większej grupie czuł się źle. Był świadomy swej odrębności i wyjątkowość, spotykał się z niezrozumieniem ze strony kolegów i nauczycieli. Krzysztof był przeciętnym uczniem. Chodził do szkoły elitarnej, jednej z najlepszych w Warszawie - do Liceum im. Stefana Batorego. W gimnazjum poważnie zajął się twórczością poetycką. Miał również zdolności plastyczne. Maturę zdał tuż przed wybuchem wojny. Pierwsze cztery tygodnie września 1939r., stanowiły nie lada wstrząs dla Krzysztofa. W tym czasie miał już w dorobku szereg młodzieńczych wierszy. Latem i jesienią 1940r. ukazały się jego tomiki poetyckie. Każdy z nich zawierał siedem wierszy i każdy został odbity w siedmiu egzemplarzach. Wiersze z tego okresu mają różnorodny charakter. Wojna wdzierała się w ludzkie życie dniem i nocą. Ten nastrój napięcia oddają utwory Krzysztofa, nawet te, które dalekie są od jakiegokolwiek opisywania rzeczywistości. Większość z nich powstała w 1940 i 1941 roku. Zetknięcie się Krzysztofa z literatami starszego pokolenia przyniosło mu satysfakcję. Doczekał się pierwszego uznania. Nawiązał kontakt między innymi z: Jarosławem Iwaszkiewiczem czy Jerzym Andrzejewskim. Doceniono od razu jego ogromny talent. Wejście w kręgi literackie odbywało się poprzez kontakty osobiste, jak i przez wspólną pracę nad wydawnictwami podziemnymi. Fakt uznania wpłynął na rozwój młodego poety. Wiersze Baczyńskiego zaczęły ukazywać się w antologiach i poeta otrzymał za nie pierwsze, skromne honoraria. Rok 1942 był w życiu Krzysztofa rokiem przełomowym. Ożenił się z Barbarą Drapczyńską, córką znanego w Warszawie właściciela drukarni, czarującą, inteligentną i pełną osobistego wdzięku dziewczyną. Do niej właśnie Baczyński kierował swoje erotyki, jej poświęcił utwór Kołysanka. 

Baczyński kontynuował naukę na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Rychło jednak ją porzucił. Nauka nie mogła wypełnić skutecznie całego życia. Rwał się do czegoś innego, do pracy w konspiracji, do śmiałych akcji, do wydawania nielegalnych czasopism. W tajnej podchorążówce otrzymywał bojowe przeszkolenie, które potem miało zaowocować w dniach powstania. Wszystko to oczywiście znalazło swoje odzwierciedlenie w wierszach i poematach. W poezji Baczyńskiego odnajdujemy gorycz doświadczeń, zmarnowaną młodość, rozczarowanie i przerażenie światem, a z drugiej strony romantyczny, ofiarny patriotyzm i walkę o zachowanie pionu moralnego. Na miesiąc przed powstaniem przeszedł wraz z podchorążym Morsem z batalionu "Zośka" do batalionu "Parasol", gdzie miał być zastępcą dowódcy plutonu. W lipcu 1944r. Jerzy Zagórski zaprosił Krzysztofa wraz z żoną na kilka dni do Wieliszewa. Tam wśród sosnowych lasów w widłach Wisły i Bugo-Narwi, odpoczywali przez parę dni. Krzysztof Kamil Baczyński poległ 4 sierpnia 1944r. około godziny 16⁰⁰  na powstańczym posterunku w pałacu Blanka. Została mu poświęcona tablica pamiątkowa na Placu Teatralnym. Grób poety znajduje się na Powązkach Wojskowych.